Wat Roos afgelopen zaterdag deed…
Henk met Roos

Wat Roos afgelopen zaterdag deed…

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Al enkele weken prijkte er een afspraak in mijn agenda waar ik enorm naar uitkeek. Namelijk, één met onze buurman in Amsterdam, de heer Schiffmacher, meester van de tatoeëerders himself.

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo van de tattoo’s. Ik heb er ooit in het verleden één laten zetten waar ik enorm veel spijt van heb gehad en na een mislukte lasersessie heb ik er daarom wederom één overheen laten zetten.

Roos en Henk in actionMaar deze tattoo heeft een verhaal. Mensen die mij al langer kennen weten dat het krijgen van kinderen ons niet zomaar is komen aanwaaien. In 2008 stonden we voor de keuze na een gesprek met mijn gynaecoloog i.v.m. een aandoening mijn zijde; “als je nog kinderen wil moet je er niet lang meer over nadenken en er voor gaan”! De knoop was snel doorgehakt en we gingen er voor. Vrij nuchter stapten we er in, we zien wel….
Echter sloeg deze nuchterheid al snel om in enorme teleurstellingen en voor we het wisten zaten we al in de medische molen. Ontelbare vruchtbaarheidsbehandelingen, ontelbaar veel hormoonkuren, ontelbaar veel ingrepen om IVF en IXCI behandelingen toe te passen. Maar begin 2012 was het zover…. ik wilde het wel van de daken schreeuwen…. ik was eindelijk zwanger! Compleet ontploft van de hormoonbehandelingen en vele kilo’s erbij konden de pret niet meer drukken. Maar met de pret leefde er ook angst, want wat als het niet goed gaat? Stel dat het mis gaat? Na slapeloze nachten en hormonen die van links naar rechts schoten kregen we na 3 maanden eindelijk te horen en te zien dat alles echt in orde was. Een springlevend mini-mensje met alles er op en er aan danste vrolijk rond in mijn buik. Alle stress was voor niets geweest en nu kon ik echt gaan genieten werd me op het hart gedrukt.

Om alles een plekje te geven vertrokken we die week nog naar de zon om even bij te komen van de hectische periode die ons leven zo overschaduwd had de laatste jaren. Halverwege de week bekroop me toch een raar gevoel wat ik niet kon thuis brengen en de angst begon weer te leven. Bij thuiskomst belde ik het eerste echobureau die tijd had. Die avond die ons leven compleet op de kop zette zal ik nooit meer vergeten. Bij het aanzetten van het echo apparaat zagen we ons kindje. Maar het noodlot had toegeslagen. Er klopte geen hartje meer…

In 2013 raakte ik wederom zwanger, maar nu spontaan! Iets wat praktisch onmogelijk was volgens de artsen. Morris is in goede gezondheid geboren begin 2014. Wat waren en zijn we zielsgelukkig dat onze allergrootste wens uitkwam. Na een zeer snel herstel kregen we bericht uit Düsseldorf. We hadden nog 2 buisjes van onze embryo’s in de vriezer liggen. Wat wilden we daarmee? We waren zielsgelukkig met onze zoon Damian en 4 maanden oude baby Morris maar er was zeker een wens voor meer in ons gezin. In overleg met onze gynaecoloog zouden we deze dan ook stuk voor stuk terug laten plaatsen. Op de heenweg naar Düsseldorf werden we gebeld. Ze waren er bij het ontdooien achter gekomen dat de 2 embryo’s per ongeluk in 1 buisje ingevroren waren. Tja, wat doe je dan? Je kan niet kiezen, doe de linker maar en gooi de rechter maar weg. We blikten elkaar aan en zeiden direct in koor, dan worden ze beiden teruggeplaatst.
Wat een vreugde dat ik weer zwanger was! Natuurlijk leefde er ook angst. Maar we hadden immers een goede zwangerschap met Morris achter de rug dus vol vertrouwen gingen we er voor. Natuurlijk viel het me rauw op mijn dak dat ik weer aan de kunstmatige hormonen moest, maar hey, het was voor een goed doel.
Enkele weken later verloor ik de eerste baby. Mijn vriendin snelde naar ons toe om op Morris te passen en op het ziekenhuis aangekomen verloor ik niet veel later ook baby nummer 2. Deze tweeling mocht het ook niet redden.

De maand erna was ik plots weer zwanger! Volledig natuurlijk en zonder toeters en bellen. Vol ongeloof zaten we weer weken in spanning. Op vakantie in de zomer van 2014 in Zuid Frankrijk verloren we ook deze baby. En ook de daarop volgende maand was ik weer zwanger. Ook deze baby mocht het niet redden. Ik was er klaar mee. Ik wilde er niet meer over praten, niets meer over horen en het woord zwanger kon ik al helemaal niet meer horen! Toch was ik 2 maanden later weer spontaan zwanger.  Bijna negen maanden zaten we in angst maar wat had ik een heerlijke zwangerschap. Baby (dochter) Luca kwam in juni 2015 kerngezond ter wereld.

Ons babyverhaal, duurde ruim 6,5 jaar en we zijn nu compleet. We zijn enorm op de proef gesteld en er gaat geen dag voorbij dat ik hier niet aan denk. Het maakt en veranderd je als mens. Acht kindjes zouden we gehad hebben, 5 hebben het er niet mogen redden. Ik wil dit boek niet dichtdoen maar wel het hoofdstuk afsluiten. Ik wil verder zonder het te vergeten. Een dikke kras op je ziel noemde iemand het ooit. En dat is het en zal het altijd blijven.

Tattoo RoosAfgelopen zaterdag heb ik dan ook een tatoeage laten zetten op mijn pols. Met de 3 namen van onze kinderen en met 5 sterretjes van de kindjes die het niet mochten redden. Want ook deze sterretjes horen bij ons en wil ik nooit meer vergeten. Geen traan van pijn, wel een traan van verdriet. Nu staat het er echt en hoort het voor altijd bij me.

 

Roos en BWWaarom ik dit verhaal deel? Er wordt zo weinig over gesproken terwijl er zoveel mensen kampen met ongewilde kinderloosheid. Het is een achtbaan van gevoelens en emoties, je relatie staat enorm onder druk en blijdschap en verdriet gaan hand in hand. Bij ons is het goed afgelopen en ons gezin is compleet. Maar voor velen is het einde niet zo mooi. We delen vele hoogtepunten op onze Social media maar de moeilijke dingen van het leven deel je toch minder snel.

Het is voor ons geen geheim en daarom schrijf ik het ook openbaar. Voor alle mensen die nog in deze strijd zitten, ik wens jullie alle kracht van de wereld!

Groetjes Roos