Een beetje van mezelf, en een beetje van Roos…
Anneke uit Zwolle deelt haar hairextensions ervaring

Een beetje van mezelf, en een beetje van Roos…

Moedertje natuur is in heel veel dingen heel lief en heel aardig voor me geweest. Ze heeft prima haar best gedaan en ik durf wel te stellen dat ze best een goede dag had toen ze met mij bezig was. Maar bij het hoofdstuk ’haarproductie’ was ze waarschijnlijk even in de war, met koffiepauze of had ze zelf andere dingen aan haar hoofd.
Dat dunne vlashaar van mij groeit gewoon niet. Zodra mijn haar m’n schouders in het vizier krijgt, schrikt het zich een hartverzakking, stopt met groeien en begint van narigheid te splijten. Mijn haar was jarenlang mijn grootste ergernis. Mijn grootste onzekerheid. Mijn grootste minpunt. Daar begon mijn eerste EHBHI ervaring (Eerste Hulp Bij Hair-Issues). Op de markt een kraam vol haarstukken, pruiken en nepstaarten. En wat was ik daar al ontzettend blij mee. Ik heb ze allemaal in de kast liggen. Van gekruld tot steil, van bob tot halflang. Nu had ik deze cavia’s, zoals ik ze zelf altijd noem, niet zozeer nodig voor het dagelijks leven, maar wel voor mijn werk. In die tijd stond ik als (show)danseres regelmatig op de planken. Shows, feesten, fotoshoots, bruiloften en partijen. M’n cavia’s en ik dansten ons de zweetdruppels onder ons haarstukje vandaan.
Na een hele poos geklungeld te hebben met al die haarstukjes, pruiken en staarten, zelfs ooit een paar maand van die kleine vlechtjes met nephaar gehad en ooit nog een poging gedaan met hairweaving (zów geen succes voor mij), kwam ik een paar jaar geleden via een vriendin in contact met het èchte haar opvul- en verlenging werk. Het viel me op hoe mooi haar haar altijd zat, hoe mooi lang en gezond het er altijd uitzag. Toen ze me vertelde dat het extensions waren, sprong ik letterlijk van mijn stoel en heb ik ik ruim een half uur aan haar haar zitten snuffelen, bekijken, voelen en verwonderen hoe mooi de extensions geplaatst waren. Snel info uitgewisseld en helemáál lyrisch werd ik toen ik de prijzen op de site van Roos bekeek. In vergelijking met de prijslijsten die ik elders al had opgezocht, was dit iets waar mijn portemonneetje nu eens niet spontaan van kapot knapte. Binnen een maand had ik mijn eerste hair-date. Wauw! Wàt een uitvinding, wàt een gevoel en wàt een weelderige haardos hing er ineens aan mijn kruintje. Daaag, dooie cavia op m’n hoofd. Daaag onzekerheid. Daaag, pruiken en haarstukjes voor shoots, optredens en avondjes uit.

“Hallo, mooi haar. Hallo, zekere uitstraling. Hallo, hele blije ik.”

Inmiddels weet ik alweer een aantal jaren moeiteloos de weg naar Amersfoort te vinden en ben ik door bijna alle medewerkers van de salon al eens geholpen. Dit heeft er voor gezorgd dat ik geen voorkeur heb voor de kapster die mijn haar gaat behandelen. Ik weet namelijk dat ze allemaal stuk voor stuk even vakkundig zijn, zowel in het uithalen en inzetten als in het adviseren. En als er ook maar een millimeter getwijfeld wordt over wat dan ook, wordt er overlegd met een collega èn met mij. Dat noem ik pas adviserend en serieus met je klanten omgaan. Inmiddels is, net als bij zovelen, ook bij mij de extensions verslaving kompleet toegeslagen. De eerste keer was het vooral uitproberen wat dat dunne haar van mij aan zou kunnen en ben ik begonnen met 100 stuks Socap van 50 cm. Voor mijn haar was dit echter een iets te enthousiaste ‘aangroei’. Dus na deskundig advies in de salon, draag ik nu al een aantal jaren 75 stuks Socap van 30 centimeter. Dit past perfect bij mijn eigen haar, het is een voor mij ideale lengte en (vooral heel belangrijk) dit kan mijn eigen haar ook prima aan. Ik blijf het geweldig vinden als mensen tegen mij zeggen; ‘wauw, wat zit je haar mooi’ en vervolgens vragen ‘is dat je eigen haarkleur’? En ik vol trots antwoord; ja, de kleur is van mijzelf, maar de lengte heb ik even een handje geholpen…

Anneke uit Zwolle